Laatste nieuws
-
Ok, dat wist ik niet. Slechte zaak zeg...
-
Maar dat kan helaas niet als je je kaartje via hun website gekocht hebt.
-
Ik ben gewoon naar de ticketservice teruggegaaan waar ik de kaarten gekocht heb. Kreeg gewoon mn geld terug.
-
@Edwin: Nee,ook nog geen geld terug of reactie van Ticketmaster. Ik denk dat ze alleen tickets verkopen.
-
http://www.sc hipholtickets .nl/
MOSHCLOUD
Blog
-
ma 17 nov
10 jaar 013: mijn hoogtepunten (deel 1 - Bas Verbeek)
Popjournalist Bas Verbeek (OOR/Brabants Dagblad) bijt de spits af in deze korte blogreeks in het kader van ons 10-jarig jubileum.
Wat was die zaal groot, en wat een doolhof vooral ook. Ik was 17 jaar oud en kwam op 13 november 2001 als middelbare school-metalhead kijken naar mijn helden van Fear Factory en Strapping Young Lad. Het was het eerste concert in de poptempel van mijn toen toekomstige thuisstad, honderden zouden de zeven jaar erop volgen. Geplaagd door alleseters-syndroom stond ik net zo goed in de rij voor bands en dj’s in alle denkbare stijlen. Spetterende shows, saaie avonden, gezellige avonden, opzienbarende avonden, bizarre avonden. Alle denkbare sferen, emoties en taferelen zijn langsgekomen. Ik geef toe, als vaste kritische bezoeker word je dan wat verwend en ligt de lat om geraakt te worden wat hoger dan gezond is. Van de vele kleine pareltjes in de Bat Cave tot de wereldberoemde acts in de grote zaal zijn me er toch vele bijgebleven. Een kleine selectie.
Savatage, 11 februari 2002
Bij mijn eerste concert een paar maanden eerder, van Fear Factory, trok ik dit keer vroeg van huis om een plekje van voren te bemachtigen voor de jongens van Savatage. Stiekem was ik even weer jaloers toen ik vorige week al die kids zag zitten voor de deur van 013 voor Simple Plan. Want hoewel je als popjournalist verwend wordt met bakkenvol muziek, is dat heerlijke naïeve enthousiasme over een band niet meer haalbaar. Het sokkel waarop het idool staat is al lang omgehakt. Compleet weggerelativeerd. Nog steeds kan ik enorm genieten van Savatage, maar op die dag in 2002 was het een grote viering. Wat een enthousiasme op dat podium, wat een geluid, wat een band. Drie jaar later kwam Jon Oliva met zijn soloproject naar dezelfde grote zaal, dit keer geen volle zaal maar een handjevol mensen die de zaal erg leeg deden lijken. Toch was het bijna weer de show van het jaar.
Dandy Warhols, 14 oktober 2003
De dopekikkers van The Dandy Warhols hebben een gemengde reputatie. Of ze verknallen het compleet, of het is een magische trip van psychedelische rock. In 2003 mocht de band meetouren met David Bowie, maar kwam tussendoor even naar 013 om drie uur te spacen. Ik heb de band de erop volgende jaren nog een aantal keer gezien, maar deze magische happening waarin de band klank omtovert in een drogerend middel nooit meer meegemaakt.
Kraftwerk, 1 juli 2005
Er bestaat een gevoel van overdreven kippenvel, alsof je aan beide kanten van de huid een shot van genot krijgt. Dat klinkt wat overdreven, maar soms overkomt dat je. Zoals bij mijn favoriete Kraftwerk nummer The Man Machine. Nu begonnen de legendarische pioniers van Kraftwerk met juist dat nummer hun optreden. Alsof de kolossale poorten naar de Kraftwerk hemel geopend werden waar een overdonderende straling uit kwam, in de vorm van muziek dan wel natuurlijk. Onvergetelijk.
foto: Minco den Heyer
Amanda Palmer, 29 oktober 2008
Op Lowlands werd ik opeens overvallen door de intensiteit van The Dresden Dolls. Vanwege een interview dat ik had met de zangeres over haar soloproject werd ik lekker gemaakt voor een veelbelovend optreden met veel theater en cabaretesk drama. Na een uitvaart van een familielid onderging ik het concert. Het cliché van een lach en een traan werd letterlijk waarheid bij het melancholische maar tegelijkertijd relativerende circus. De intimiteit was groot, de pianosongs trilden en het beeld van een Amanda Palmer die Umbrella van Rihanna playbackt terwijl haar theatergezelschap ogenschijnlijke champagne over haar paraplu giet dat prachtig spettert in het licht zal nooit en te nimmer meer van mijn netvlies gaan. Ook het nummer zelf kan ik trouwens niet meer horen zonder dat beeld erbij te krijgen…
En dan vergeet ik nog veel te veel. Het spetterende feestje van Solomon Burke, een van de eerste optredens van Textures, de ijzige stilte tijdens Sigur Ros, de Britse magie van Pram, experimenteel genot op de ZXZW’s, ijsjes eten bij The Cult, piemels als gitaarplectrum gebruikt zien worden bij White Cowbell Oklahoma, het knallende feest van The Legendary Shack Shakers, de angstaanjagende optredens van Amenra en en en en...
Reacties
Reageer
Er zijn nog geen reacties geplaatst.