MOSHCLOUD

• vr 19 dec

  De miskende profeet

  door Hedwig Spijkers

  Het jaar loopt op zijn eind, de balans wordt opgemaakt, overal duiken jaarlijstjes op met de favoriete albums van 2008…en het ongeloof neemt toe met elke vergeefse zoekactie.
  Hoe diep Ik ook graaf op internet en in tijdschriften, slechts zelden kom Ik hem tegen, NOSTRADAMUS van JUDAS PRIEST.
  
  Nog steeds snap Ik niet waarom deze plaat zo slecht is onthaald door critici en fans.
  Het werkstuk zou niet agressief en hard genoeg zijn en te veel uitwaaieren in rustige stukken, midtempo rockers en intro geneuzel, maar volgens mij is het oordeel te snel gevallen en verdiend het album een tweede kans.
  
  De term groeiplaat is nergens meer van toepassing dan hier, pas bij meerdere draaibeurten openbaart zich in volle glorie de gelaagdheid van de muziek.
  Luister bijvoorbeeld nog maar eens naar het einde van het geweldige Revelations, hoe, als een sluipmoordenaar in een mistige winternacht, de vierkwartsmaat bijna stiekem om zeep wordt geholpen en ongemerkt wordt vervangen door een wals..geniaal!
  Het album grossiert verder werkelijk in bevlogen zangmelodieën en dito gitaarduels.
  De onzinkritiek dat de muziek te weinig Priest gehalte zou hebben, veeg ik van tafel met mijn exemplaren van Sad Wings of Destiny en Sin After Sin, Priest klassiekers uit de beginjaren waarbij Nostradamus qua sfeer en diversiteit in het verlengde ligt, echter zonder in herhalingen te vervallen.
  Eigenlijk zijn Halford en kompanen weer helemaal terug bij hun roots en past de muziek, donker en romantisch van toon, wel erg goed bij de middeleeuwse thematiek.
  Ze zijn trouwens nooit vies geweest van het experiment en het verleggen van grenzen, getuige platen als Point of Entry en Turbo, en kunnen er prat op gaan nooit twee keer dezelfde plaat te hebben gemaakt, wat volgens mij een groot pluspunt is.
  Dus voor iedereen die nog altijd om een nieuwe Painkiller zit te zeuren heb Ik slecht nieuws…die plaat is er al!.
  
  
  
  Verder wordt het belangrijkste over het hoofd gezien, het draait bij Judas Priest (zoals het eigenlijk altijd hoort) om de liedjes, en die zijn onmiskenbaar van een hoog niveau.
  Ga maar na, de beste bands, in welk genre dan ook, zijn bands die gewoon hele goede nummers schrijven om die dan, bijna toevallig, uit te voeren in een bepaalde stijl.
  Bands die alleen maar om het effect bijv. brute muziek willen maken zonder enige compositorisch talent zijn er meer dan genoeg, en vallen meestal snel door de mand.
  De kaf van het koren heet dat dan geloof Ik, maar Priest heeft haar bestaansrecht inmiddels voldoende bewezen.
  
  Kortom, met Nostradamus leverde Judas Priest gewoon een hele goede, geïnspireerde metalplaat af waarbij Ik mij, geheel in stijl van de Franse ziener, aan de volgende voorspelling waag: binnen nu en tien jaar krijgt het album de erkenning die ze verdient… die van een echte klassieker!
  
  

  Nieuws | reageer [6] | share this | permalink

  Tags

  Brits album 2008 cd groeiplaat hardrock heavy metal metal rock

  Tell-a-friend